تولد دستگاه فروش کتاب
در سال 1822، ریچارد کارلیل، صاحب کتابفروشی بریتانیایی، اولین دستگاه فروش کتاب در جهان را اختراع کرد. در آن زمان، مفهوم نشر نسبتا محافظه کارانه بود. اگر کارمندان کتابفروشی کتابهای رادیکالی به نام «کتابهای ممنوعه» مانند عصر عقل نوشته توماس پین میفروختند، به زندان میافتند. دستگاه فروش خودکار از مذاکره مستقیم بین مشتریان و کارمندان جلوگیری می کند و امکان سانسور بیشتر را از بین می برد.
می توان گفت که دستگاه فروش کتاب برای بازاریابی طراحی نشده است، بلکه برای خوانندگان طراحی شده است تا «صدای مختلف را بیشتر بشنوند». اگرچه دستگاه فروش کتاب از آن زمان تاکنون در مقیاس وسیع رواج پیدا نکرده است، اما برخی از افراد هنوز هم بر اساس خواسته های مشابه همین کار را انجام می دهند.
یک آخر هفته در سال 1933 بود. آلن لین، بنیانگذار Penguin Books، روی سکوی ایستگاه قطار در اکستر ایستاده بود. او به تازگی با دوست نویسنده ای آشنا شده بود که قصد داشت به لندن بازگردد و می خواست در غرفه کتاب و روزنامه ایستگاه راه آهن چیزی بخرد تا در قطار برگشت بخواند. با این حال، او از مطالب خواندنی اختیاری شوکه شد... این موضوع روحیه مبارزی او را الهام بخشید و او مصمم شد کتابی باکیفیت و متعلق به آن دوران بسازد.
این نوع کتاب نه تنها باید از نظر قیمت جذاب باشد (یک کتاب برابر با قیمت یک پاکت سیگار)، بلکه می توان آن را از کتابفروشی های سنتی نیز خریداری کرد. مهمتر از آن، می توان آن را در ایستگاه های راه آهن، فروشگاه های خرده فروشی تنباکو و فروشگاه های زنجیره ای کوچک خریداری کرد. او امیدوار بود که کتابها بتوانند از کتابخانهها و کتابفروشیها بیرون بروند، به ایستگاهها و خیابانها بروند و به دست عابران پیاده بروند که برای لحظهای توقف کردند. ابتدا در سال 1935 با الهام از مفهوم "کتاب های کوچک" توسط کتاب های آلباتروس، مجموعه کتاب های جیبی کلاسیک را منتشر کرد. سپس، در سال 1937، دو سال بعد، اولین دستگاه فروش کتاب پنگوئن برای فروش کتاب های جیبی طراحی شد.
ماشینهای فروش خودکار که در بالا ذکر شد معمولاً در انگلیسی «دستگاه خودکار» یا «dispenser» و در فرانسوی «اتوماسیون توزیع» نامیده میشوند. چه به زبان انگلیسی یا فرانسوی، معنای اصلی آن بر معنای «توزیع و توزیع» متمرکز است. پس از ترجمه به چینی، این کلمه به عنوان "دستگاه خودکار" نامیده می شود. از مفهوم اشتراک محروم است، دیگر امتداد رفتار انسانی نیست و صرفاً جایگزینی برای خدمات فروش شده است. باید بگوییم که ممکن است اساساً معنای آن را اشتباه درک کنیم و امکان استفاده انعطاف پذیر از آن را به گور ببریم.
در این عصر، دستگاههای فروش خودکار، بهعنوان کانال فروش کتاب، در واقع کمی منفعل هستند، اما شاید بتوانیم مکان نمایشی عالی برای «احیای» مفهوم گسترده آنها فراهم کنیم. در مکانهای عمومی که قرار نیست مطالعه شوند، روش جدیدی برای تغییر دسترسی مردم به کتاب، تحریک تمایل خوانندگان برای برقراری ارتباط نزدیک با کتابها و ایجاد سرگرمی در زمان انتظار سردرگم مردم استفاده میشود. آن ماشینهای فروش قدیمی تغییر شکل دادهاند تا ظاهری جدید به مردم نشان دهند و کتابهایی را به خوانندگانی مانند بابانوئل تحویل دهند.
پایبندی به رسانه های کاغذی احساس بسیاری از افراد برای یک عمر است. با این حال، ناشران نه تنها باید ببینند که با تغییرات روزگار چیزهایی که به آن اعتقاد دارند، دوست دارند و گرامی میدارند از بین میرود، بلکه باید دید وسیعتر و مسئولیتپذیری فرصتها را ببینند، همکاری کنند و فرصتهایی برای رسانهها و بهبود روشهای مطالعه بیابند. در واقع متن همیشه به اشکال مختلف ظاهر می شود و با کمک رسانه های مختلف به عمق زندگی ما می رود. همانطور که دستگاه فروش کتاب مدام در حال تغییر است، زندگی همیشه در حال ادامه است و به طرق مختلف دوباره متولد می شود. امکان خواندن در انقلاب نشر است.